Morning has broken
Het is lang geleden dat ik mijn vader hoorde vertellen dat hij hield van de muziek van Nana Mouskouri.
Onlangs kwam ik een oude foto van hem tegen: zittend in de caravan. Hij werkte als expat, en in de zomers reden we vanuit het Midden-Oosten naar Nederland. Later verruilde hij de caravan voor een busje dat hij zelf had omgebouwd.
Lange tijd moest ik niets van kamperen hebben. De eindeloze autoritten op de achterbank en mijn wagenziekte hadden hun sporen nagelaten. Maar een paar jaar geleden mocht ik via iemand uit mijn netwerk een camperbusje een week lang uitproberen.
Nooit gedacht dat ik er zo van zou genieten. Het spoorde me aan tot creatief denken, nieuwe mogelijkheden ontdekken, onderzoeken en ervaren. Ik raakte eraan gehecht. Vooral de natuur trok me. De vrijheid. Het wakker worden in het ochtendlicht.
Reizen verlegt grenzen. Het opent je blik en haalt je uit de waan van de dag. Het geeft je hoofd de ruimte om te verwerken, waardoor nieuwe herinneringen en inzichten als vanzelf opkomen. In combinatie met een jaar coaching zette dat processen bij me in beweging waarvan ik niet wist dat ze in me leefden.
Ik ben een ochtendmens. Boven de poolcirkel gaat de zon nauwelijks onder. Ik hou van het licht. Van het ritme van de natuur: vroeg naar bed, vroeg op.
Mine is the sunlight. Mine is the morning.